Logboek: mee met het medische team

15:00
In het vrijwilligershuis wordt druk heen en weer gelopen. Er is sprake van veel bezigheid: sandwiches worden gemaakt, medicatie voorbereid, vrijwilligers kleden zich aan voor de avondshift. Ik ga voor de eerste keer mee met het medische team en zal de rol van support crew op mij nemen. Mij wordt aangeraden om nog een dutje te doen: ik zal al mijn energie nodig hebben voor deze shift.

Foto: Roëlle de Bruin – Boonstra

16:20
De laatste voorbereidingen voor het vertrek vinden plaats. We doen gezamenlijk de check in voor de medische shift. In het vrijwilligershuis controleren we of we alle walkie talkies mee hebben, medicijnen, autosleutels en hoeveel mensen vanavond in ons team zitten. We zijn klaar om te gaan.

16:55
We arriveren in kamp Moria. Nadat we de auto’s zo hebben geparkeerd dat het veilig zou zijn om weg te rijden bij een evacuatie, lopen we het kamp binnen. Bij de ingang van de medische kliniek staan mensen al in een rij te wachten. Wij lopen via de bewaking naar de zij-ingang en prepareren de medische ruimtes binnen. Er is een gebied voor eerste triage, een gebied voor sweep en twee gesprekskamers. In totaal zijn we met 4 doktoren, een verpleegkundige, twee vertalers en twee support crew vrijwilligers.

Foto: Kenny Karpov

17:00
De deur van de kliniek gaat open om de support crew naar buiten te laten. Gewapend met twee lijsten, post-its en pennen lopen Martin en ik naar buiten. We vragen de mensen om twee rijen te vormen: een voor mannen en een voor vrouwen en kinderen. We schrijven de namen op van de mensen die willen worden gezien in de kliniek. Er ontstaat een lange rij en mensen dringen veel. Sommigen staan al een uur te wachten. Ze houden me papieren voor zodat ik weet hoe ik hun naam moet schrijven. Sommige families komen voor zowel de moeder als de kindjes. Dat zijn meteen al drie nummers.

17:25
De lijst met openingen voor consulten is vol. Ik moet de laatste wachtenden in de rij helaas teleurstellen dat onze capaciteit van de avond vol is. Ik vertel dat de dokter buiten ook korte medische consultaties doet bij mensen, net buiten de clinic. Mensen blijven rond de ingang hangen hiervoor. Ondertussen zijn de dokters en verpleegkundige al druk bezig met uiteenlopende medische zaken.

Foto: Kenny Karpov

18:00
De mensen met nummertjes zitten veelal op de bankjes naast de kliniek, maar komen om de vijf minuten bij mij controleren of ik hen niet heb overgeslagen. Ik wijs naar mijn lijst met namen en leg uit dat nummer 41 toch echt helemaal onderaan staat. Ik probeer de man uit te leggen dat hij misschien beter over twee uur terug kan komen. Omdat hij sowieso een nummertje heeft, wordt hij echt vanavond geholpen. De man knikt en begrijpt me, maar hij blijft liever wachten. Zo staan de meeste mensen erin.

19:00
Ik heb ondertussen heel veel mensen moeten uitleggen dat afspraken voor de avond vol zitten, maar dat ze buiten kunnen wachten op korte hulp van de dokter. De ruimte om de kliniek heen staat steeds voller, mensen staan met familie en vrienden te wachten op de hulp van de dokter. In de kliniek is het ondertussen net zo druk: de dokters werken hard om alle patiënten helpen.

20:00
Ik sta tegenover een man die me niet goed begrijpt. Hij spreekt Arabisch. Tot nu toe heb ik me goed uit de voeten weten te maken, omdat een wachtende man voor mij als vertaler wilde fungeren in Farsi – Engels. Maar een Arabisch vertaler is even niet buiten de medische tent te vinden. Ik laat snel Jack halen, onze vrijwillige vertaler uit het kamp. Jack legt de man uit dat hij wel een nummertje heeft, dus dat hij zeker aan de beurt komt vanavond. Toch moet hij een tijd wachten, omdat de dokters goed de tijd nemen om de mensen uit Moria consult te geven.

Foto: Kenny Karpov

21:00
We zitten halverwege de shift. Het wordt steeds donkerder buiten, maar de drukte neemt juist toe. De directe omgeving rond de medische kliniek begint steeds drukker en drukker te worden. De kliniek bevindt zich vlakbij de ingang van het kamp en naast de compounds met gezinnen, minors en alleenreizenden. Plots wordt er een jongen binnengebracht met het syndroom van Down die een epileptische aanval heeft. Zijn familie loopt met hem mee naar binnen. De paniek is voelbaar. Even later komen ze samen weer naar buiten en kan de jongen weer zelf lopen.

22:45
Het einde van de avond is in zicht. Ondertussen zijn veel mensen geholpen, waardoor er nog maar 4 mensen met een nummertje zijn. De mensen die om mij heen staan, willen praten met de dokter. Zo laat op de avond komen ook steeds meer mensen met kinderen, bang dat er iets mis is met hun baby. Ook staat er een moeder met een huilend meisje van 6 jaar oud. Het meisje heeft huiduitslag over haar hele lichaam. Gister waren ze ook bij de kliniek geweest en zijn ze geholpen op basis van een allergische reactie. Helaas weet ze niet waarvan. Overdag kan ze de uitslagplekken koelen met stromend water in Moria, maar ’s avonds is het stromend water afgesloten. Het meisje kan niet stoppen met huilen. Ze krijgen een nummertje voor spoedgevallen.

Foto: Tessa Kraan

00:20
De laatste mensen worden nu gezien en behandeld. Ondertussen ruimen wij met de vertalers alvast de gebruikte spullen, waterflessen en bankjes op en tellen we hoeveel mensen er zijn geweest. Ongeveer 72 mensen zijn behandeld, inclusief de mensen die nieuw verband nodig hadden.

01:05
Tijd om de check out te doen. Alle patiënten zijn geholpen en de kliniek is opgeruimd. We checken of we alle walkie talkies hebben en of alle medische gereedschappen weer mee terug worden genomen. We klappen voor elkaar als team: in de grote nood die er is in het kamp hebben we heel veel mensen kunnen helpen vanavond. Het is belangrijk om dat ook te zien. We overleggen of we nog een drankje na doen. We stoppen in Mytilini voor een nagesprek, ijsje en biertje. Na alles wat ik meegemaakt heb vanavond, is het fijn om nog wat na te praten.

02:30
In bed. Ik val meteen in slaap.

Tekst: Roëlle de Bruin – Boonstra