Mijmeringen bij een ferry (1/3)

Als de buitenwereld het wil, komt er een reuzenferry die een groep vluchtelingen vervoert van een kamp op Samos naar Athene toe. Geluk of geen geluk, het is bitterzoet voor de vele mensen die wachten bij de boot, terwijl hun ogen zich met tranen van blijdschap en verdriet vullen. Vluchtelingen zijn, zoals je mag verwachten, opgetogen om te vertrekken na maanden van wachten, wachten, wachten, zonder einde in zicht… Totdat ze uiteindelijk een ticket krijgen en een vertrekdatum. Eindelijk zekerheid.

Maar het is heel normaal om dit ook spannend te vinden; velen van hen hadden niet eens verwacht om in Samos terecht te komen, en vanuit Athene (“Athena!” zoals de Grieken en kinderen het noemen) hebben ze geen idee waar ze heen zullen gaan. Ze zullen er maanden blijven terwijl ze door de ambtelijke molen worden gehaald en dan hopelijk asiel krijgen in een land dat grotendeels vreemd is voor ze.

Hoe doe je dat, je aanpassen van een leven in Damascus, Kabul of Bagdad – naar Athene, Malakasa of Thessaloniki? Hoe leef je eerst in een tent en dan wen je weer aan een bepaalde mate van vrijheid? Niemand heeft een antwoord voor ze. Ze verlaten Samos alleen met vuilniszakken vol gedoneerde kleren, een paar persoonlijke bezittingen, en hun hoop. Wat ze achterlaten in het kamp zijn de vrienden die ze hebben gemaakt. Die zien ze misschien nooit meer. Ze willen waarschijnlijk Samos nooit meer zien. Groot gelijk.

Text & Photo: Shahzad Ahsan