Een nieuw leven opbouwen zonder familie

Voordat ik afgelopen mei naar Griekenland kwam, hield ik me als leerplichtambtenaar bezig met pubers tussen de zestien en achttien jaar die niet naar school wilden. Met deze ervaringen in mijn achterhoofd ben ik vier weken geleden als leraar ‘English-1’ begonnen in de opvang voor alleenstaande minderjarige vluchtelingen. Ik zag er tegen op, want hoe ga ik vijftien- en zestien jarige jongens motiveren om naar mijn les te komen en hoe maak ik het leuk voor ze?
Al vanaf het eerste moment kwam ik mezelf en mijn vooroordelen tegen. De leerlingen pakten meteen hun spullen en waren klaar om te beginnen. Ondanks de verschillende niveaus tussen de leerlingen is er niemand die zich verveeld of die het niet bij kan benen. De jongens helpen elkaar de les door en als er eentje niet serieus genoeg is, wordt hij gecorrigeerd door de anderen.

Ik geef nu ruim vier weken les in de opvang en ik vergeet soms dat deze jongens alleen naar Griekenland zijn gekomen en eigenlijk al een heel volwassen leven achter de rug hebben. En dan zijn ze nog niet eens op hun eindbestemming. Het doet me goed om te zien dat de jongens in de opvang de ruimte hebben om kind te zijn: gamen, de muziek net iets te hard aanzetten, hun bed niet uit willen komen en ontspannen. Er is een groep begeleiders die ze deze ruimte geeft en ze daarnaast klaarstoomt voor het leven na de opvang. Het is zo ontzettend knap hoe de jongens dealen met alles. Ze hebben een zware, ingewikkelde reis achter de rug. Zijn hier zonder familie in een andere cultuur en weten soms nog niet wat er hierna met ze gaat gebeuren. Ondanks dat willen ze aan hun toekomst werken en bezig zijn met de alledaagse dingen: luisteren naar Justin Bieber en plagen de kittens (die bij ze in huis wonen).

Tekst: Corien Tiemersma
Foto: Bas Bakkenes