De nieuwe school in Moria krijgt een naam

‘Today was the first day since I’ve arrived at the camp that I felt really happy’, zegt de Afghaanse vluchteling, die les geeft aan de kinderen van kamp Moria. We kijken elkaar aan en knipperen snel onze tranen van ontroering weg. Maanden van hard werken aan het opzetten van de school in Moria komt op dit moment samen. In de prachtige natuur van Lesbos hebben we vandaag een teambuilding met de tien docenten van de school.

De school in kamp Moria bestaat nu een aantal weken. Bij school moet je denken aan één cabine met twee lokalen. In beide lokalen staan zo’n tien tafeltjes en stoelen die door vluchtelingen zijn gemaakt. In de voorafgaande weken zijn we in het kamp op zoek gegaan naar leraren. Inmiddels hebben we een team van docenten en nog steeds melden nieuwe docenten zich aan.

Zelf ben ik hier pas twee dagen geleden aangekomen en ik prijs mezelf erg gelukkig dat ik direct de kans krijg om deze fantastische teambuilding mee te maken en alle leraren te leren kennen. Op deze manier kan ik de komende twee weken verder bouwen aan het stroomlijnen van de school en kan ik dit overdragen aan de nieuwe vrijwilligers.

Het is vooral ook een leuke en gezellige dag. We hebben een aantal workshops voorbereid op het vlak van administratie en lesvaardigheden. We beginnen de dag met onszelf aan elkaar voor te stellen aan de hand van kaarten met afbeeldingen erop. Iedereen kiest een kaart en legt vervolgens uit waarom deze afbeelding zo typerend is. De verhalen zijn hartverwarmend omdat iedereen vol positiviteit en hoop vertelt over hun situaties. Als een docent vertelt dat het vandaag zijn 24ste verjaardag is zingen we spontaan ‘Happy Birthday’ voor hem. De tranen springen in zijn ogen. Het is ongelooflijk hoe zo’n klein gebaar zo’n ontroering teweeg kan brengen.

De workshops verlopen erg goed. We zijn onder de indruk van de lesvaardigheden die de docenten bezitten. Vrijwel alle leraren hebben in hun thuisland ook lesgegeven. Ik kan er zelf nog veel van opsteken. Tijdens de lunch kletsen we gezellig over van alles en nog wat. Op zo’n moment vergeet je dat je met allerlei nationaliteiten aan een tafel zit en dat deze mensen vluchtelingen zijn en uit vreselijke omstandigheden komen. Ik wens dat de hele wereld door mijn ogen kan zien wat voor eenheid wij hier vandaag vormen en dat we allemaal mensen zijn met hoop en met dromen.

Samen met de leraren brainstormen en stemmen we ook over een naam voor de school. Er word gekozen voor de ‘Moria School of Hope’. Er zijn wat twijfels of ‘Moria’ moet worden opgenomen in naam, omdat veel vluchtelingen een minder fijne associatie hebben bij de naam van dit kamp. Maar zoals één van de leraren zei: ‘Let’s put hope back in Moria’.