Rick uit Utrecht werkte als arts in een vluchtelingenkamp

De sporen die twee weken vrijwilligerswerk in de vluchtelingenkampen op Lesbos nalaten, graven zich diep in mij. Het gevoel van onrechtvaardigheid over de behandeling van medemensen. De schaamte voor Europa. Het ongeloof dat wij deze onmenselijke manier van ‘opvang’ durven te verkopen. Mijn beeld van de wereld en de mensheid heeft op Lesbos een permanente deuk opgelopen; mijn hart een sprankje hoop.
Moria, het kamp waar ik gewerkt heb op Lesbos, roept bij mij veel gedachten op aan beelden van concentratiekampen. Dit kamp is opgezet als een ‘transit-kamp’ voor maximaal 2250 vluchtelingen gedurende max. 48 uur. Nu huist Moria permanent 3300 mensen en dit aantal groeit. Er is nauwelijks genoeg eten, het water valt geregeld droog en mensen slapen met 12 tot 16 personen in een noodcontainer, als ze die ‘luxe’ al hebben. Velen wachten hier al meer dan een jaar op een asielprocedure. Het Griekse ambtenarenapparaat kraakt aan alle kanten en Europa roept vrolijk: “de EU-Turkijedeal is een succes”. Pff. Hebben ze ooit hier rondgekeken? Het is eigenlijk verwonderlijk dat de vluchtelingen hier zo vreedzaam kunnen samenleven.
Het werk dat ik hier doe is slechts een een kleine druppel op een grote gloeiende plaat. Ons luisterend oor het weinige positieve dat ze hier van Europa ontvangen. Hun angst en paniek heeft zich diep geworteld, en bezorgt ze doodsangsten bij elke ‘kleine’ lichamelijke klacht die ontstaat. In ‘mijn’ spreekkamer is het een parade van diversiteit en emotie. Achter bijna elke hoofd- of buikpijn schuilt een complex verhaal. Mensen zitten vaak lichamelijk en geestelijk verwoest voor je en de moedeloosheid druipt van ze af. De effecten van afschuwelijke vormen van (seksueel) misbruik in Congo, stammenvervolging in Nigeria, het afgrijselijke oorlogsgeweld in het Midden-Oosten en de verschrikkingen die ze op de vlucht hebben doorgemaakt. Het plaatst een klem om mijn hart en maakt me misselijk.
Het is met pijn in mijn hart dat ik deze mensen achterlaat, wetende dat ík kan ontsnappen aan dit gevoel, maar zij zich misschien nooit meer ergens veilig en thuis voelen. Hopelijk volgt er na mij nog een lange stoet mensen die wel om deze mensen geven, een hart onder de riem steken, en helpen. Aan de collega’s vrijwilligers bij Stichting Bootvluchteling zal het niet liggen, wat een fijne mensen met een hart van goud! 💛💛💛 We konden op elkaar bouwen en hebben samengewerkt aan een betere wereld. Het was ook fijn om samen op adem te komen aan het strand, te genieten van de indrukwekkende vulkanische natuur en uiteraard het heerlijke Griekse ijs.
Wil jij je ook inzetten voor mensen die van huis en haard verstoken zijn en hulp kunnen gebruiken, en heb je een beetje tijd over (2 weken is al genoeg)? Stichting Bootvluchteling staat te springen om vrijwilligers. Naast medische zorg in de kampen Moria en Kara Tepe, verzorgt de stichting ook activiteiten voor vluchtelingen, zoals zwemmen, Engelse les, kinderactiviteiten en ‘social shifts’. Opties te over, en altijd werk met fijne mensen.