Samos – Dappere achtjarige

Op mijn vijfde dag op Samos explodeerde er een gasfornuis in een tent. Vier mensen raakten ernstig verbrand – een moeder, vader en hun twee kinderen. Met brandwonden telt elke minuut. We moesten onmiddellijk met water aan de slag, dus je kunt je mijn schok wel indenken toen ik de kraan aandeed en merkte dat de watervoorziening het (weer) niet deed in het kamp. Omdat we niet konden wachten op een ambulance, haastten we ons om de familie in auto’s te krijgen. Ik deed mijn best om de voeten van het kleine meisje in een kleine kom met water te houden en zong zachtjes een liedje voor haar, al biddend dat de shock waar ze nu in zat nog even niet zou wegtrekken.

Helaas is het ziekenhuis op Samos onderbemand en heeft het weinig middelen. Het duurde, ondanks de ernst van hun brandwonden, twee uur voordat de kinderen werden behandeld. Twee uur zonder pijnmedicatie. Twee uur zonder water, zelfs. Toen ze eindelijk door een dokter werd gezien, had het meisje een infuus nodig, maar was ze bang voor naalden. Het kostte uiteindelijk zes volwassenen om haar vast te houden en ze krijste de gehele tijd van de pijn. Op dat moment was ik blij dat ik achter haar stond, want ik kon de tranen die ik al zo lang inhield, niet meer stoppen. Ongelooflijk genoeg, ondanks haar onbeschrijfelijke pijn, bracht het meisje de energie op, om haar kleine broertje te troosten door hem in het Koerdisch te zeggen dat het allemaal goed zou komen. Ik heb nog nooit zo’n dappere achtjarige ontmoet.

Ik heb de nacht doorgebracht in het ziekenhuis met deze kinderen en hen daarna nog vaak opgezocht, maar er is weinig verwachting op een acceptabele uitkomst, laat staan een goede uitkomst. De familie heeft meer medische zorg nodig dan het Griekse systeem kan bieden. Het meisje heeft maanden fysiotherapie nodig, om te zorgen dat haar brandwonden dusdanig genezen dat ze haar handen en voeten weer kan gebruiken.

Ik heb het gevoel dat we hebben gefaald bij deze familie. Dat ik heb gefaald bij deze familie. Daarom is het zo belangrijk dat we ons blijven inzetten, om te zorgen dat het beter wordt. En ook al verlaat ik Griekenland binnenkort, deze familie zal me altijd bijblijven.”

Tekst: Samantha Joseph (vrijwilliger Stichting Bootvluchteling)
Foto: Marjan van der Meer (Helaas was er geen foto van deze dappere achtjarige. Dit meisje kwamen we ergens anders tegen!)