Samos – Nuttig werk

Albert Jan Gombert (rechts op de eerste foto) werkte vijf weken voor Stichting Bootvluchteling op Samos. Hij blikt terug op de opstart van deze missie.

“De eerste weken op Samos stonden in het kader van contacten leggen, meetings bezoeken, het gebied verkennen. Langzamerhand ontstaat er wat. We gaan patrouilleren met de bus en een gehuurde jeep in het gebied waar de vluchtelingen aankomen en treffen inderdaad regelmatig groepen vluchtelingen aan, die we helpen en vervoeren naar de hotspot. Volgens de cijfers van UNHCR komen er soms geen, maar vaak een paar honderd vluchtelingen aan per nacht. We ruimen reddingsvesten op om te voorkomen dat vluchtelingen landen op plekken waar anderen dat ook deden, maar waar het wel het gevaarlijk is. We organiseren film- en spelavonden in het kamp aan de haven. Even gek doen met maskers, bokspringen, bellenblazen. Er wordt spontaan gedanst. Even de ellende vergeten. We bieden een luisterend oor en geven aandacht. Waardevol. De artsen en later verpleegkundigen leggen contacten met ander medische organisaties.

Het team wisselt van samenstelling. Vrijwilligers gaan, anderen komen. Het kamp aan de haven wordt afgebouwd en de hotspot in de bergen, 6 kilometer verderop, wordt uitgebreid. We verzorgen transporten van het kamp aan de haven naar de hotspot en andersom. Er ontstaan nieuwe mogelijkheden. Bij de hotspot kunnen we helpen bij het uitdelen van voedsel. Een teamlid heeft een methode bedacht om reddingsvesten en autobanden te recyclen tot dekendragers. Vluchtelingen gaan vaak met stapels dekens uit Samos weg naar Athene en dan verder Europa in. Of de dekens blijven achter omdat ze niet meekunnen met andere bagage. Het zijn vreselijke dingen om te dragen. Het idee is net zo simpel als doeltreffend. Rol de deken op tot een klein pakketje. Doe twee, uit een autoband gesneden elastieken er omheen en doe daar een riem van een reddingsvest door (zie foto’s). Daarmee draag je vrij comfortabel meerdere dekens. We maakten er een soort workshop van door deze samen met de vluchtelingen te maken. Tweeërlei doel, bezigheidstherapie voor de vluchtelingen en de productie van blanket-carriers.

We hebben ons plekje hier gevonden. Onze inzet wordt gewaardeerd en we vallen op. We steken de handen uit de mouwen en kijken waar mogelijkheden zijn die we op kunnen pakken. Gebruik maken van creatieve ideeën van teamleden en steeds weer kijken en zoeken naar manieren om vluchtelingen te helpen.

Het werk van de stichting gaat door. Nuttig en belangrijk werk voor onze medemensen die vluchten voor de verschrikkingen van de oorlog en in Europa een veilig heenkomen zoeken. Ik hoop dat ze dat ook mogen vinden.”