Stapelbedden zijn hun thuis

Vandaag delen we boilersuits en schoenen uit in het kamp op Samos. Een grote groep mensen komt hier op af en zorgt voor een lange rij voor de cabine. Velen van hen heb ik nog niet eerder gezien, maar een paar wel. Van sommigen ken ik de verhalen en hun verleden. Het zorgt voor zo’n dubbel gevoel bij mij. Aan de ene kant is het natuurlijk super dat je donaties krijgt en deze mensen kunt voorzien van kleding, schoenen, jassen en andere benodigdheden. Aan de andere kant staan er veel mensen tussen die hun leven prima op orde hadden, totdat ze moesten vluchten voor levensbedreigende situaties. Een Afghaanse politieagent, die door zijn werk niet meer veilig was. Een cartoonist, die door zijn omstreden cartoons moest vluchten. Een ingenieur die samen met zijn moeder is afgereisd naar Europa om zich te herenigen met zijn drie broers. Hij zorgt zo goed voor zijn moeder. Deze mensen staan in die rij te wachten op schoenen. Afhankelijk geworden van anderen en hun donaties.

Halverwege onze shift ruilen we van taak en ga ik mee een rondje lopen door het kamp. We gaan naar een nieuwe grote tent. Deze tent is hier recentelijk neergezet en veel nieuwe arrivals komen hier terecht. Het is een mega grote tent met allemaal stapelbedden erin. Ik zie de Algerijnse familie die ik twee dagen eerder had ontmoet met twee ontzettend schattige dochtertjes. De oudste is gisteren vijf jaar geworden. Op je verjaardag aankomen in een overvol vluchtelingenkamp, dat is toch verdrietig.

Ik mocht gisteren even bij ze kijken en ik schrok erg van de woonsituatie. Ze hadden twee stapelbedden toegewezen gekregen, deze hadden ze aan elkaar geschoven en afgeschermd met dekens, zodat het een beetje privé werd. De kleinste dochter zat op de onderste bedden, terwijl de oudste mij liet zien dat ze onder een zeil op de bovenste laag lag. En ineens kwam het bij mij binnen: dit is hun bestaan. Ze hebben zo’n onzeker vooruitzicht. Ik slaap in het vrijwilligershuis waar de kachel het niet doet en waar we gezamenlijk boven de heaters hangen en jassen dragen in huis. Ik heb deze week mijn kamer gedeeld met twee verschillende mensen op twee verschillende kamers, omdat dat nou even zo uitkwam. Het is misschien soms oncomfortabel en niet zoals mijn fijne thuis, maar ik heb het vooruitzicht om over tweeënhalve week mijn spullen weer te pakken en terug naar huis te vliegen. De stapelbedden zijn hun thuis. Voor nu en misschien nog voor een hele lange tijd.

Tekst: Harma Oosting
Foto: Bas Bakkenes