Taal: een barrière… en een kans (3/3)

Taal is overleven
Het kamp is een broeinest voor situaties die snel uit de hand kunnen lopen. Op een avond, aan het einde van een van onze shifts, kwam een radeloze Perzische man naar onze container. Hij scheen te midden van een traumatische episode te zitten en snikkend vertelde hij dat hij niet meer verder kan leven in deze omstandigheden.

Onze Farsi vertaler, Reza, een vluchteling die elke dag voor het medisch team vertaalt, stapte in om te helpen. Op een sussende toon sprak hij enkele minuten met de man. Zo kwamen wij achter de verontrustende voorgeschiedenis van deze man, getekend door martelingen in de gevangenis in zijn voormalige thuisland.

De doktoren adviseerden op basis van dit verhaal dat deze man onmiddelijke psychiatrische aandacht nodig had. Hetgeen de man hartstochtelijk weigerde. Het was uiteindelijk Reza die hem ervan kon overtuigen om de hulp te aanvaarden. Reza kon de man bereiken op een manier die wij niet zouden kunnen. Hij kon met hem zijn eigen gevangeniservaring delen en zijn eigen kijk op het leven onder deze gezamenlijke omstandigheden in het kamp. Reza sprak over zijn eigen zorgen en hoe hij er mee omging ondanks de angst van weg te moeten uit Europa.

Aan het einde van de avond ging de man akkoord met de behandeling. Ik wou dat we Reza de dankbaarheid konden tonen die hij verdient. De waarde van het bieden van steun aan een vreemde in nood is werkelijk onmetelijk.

Zelfs in een kamp als Samos, zelfs als vluchteling die niets heeft, is onzelfzuchtige heldhaftigheid mogelijk. En dat overstijgt welke taal dan ook en bindt ons in onze menselijkheid. Het herinnert ons aan de idealen waar we naar streven.