Verdien ik wat ik heb doorgemaakt?

Iedereen probeert zijn/haar leven te begrijpen. Goede en slechte dingen overkomen je met een reden. Dat is hoe ons brein werkt, dat is wat onze familieleden, andere mensen en de maatschappij ons vertellen. Het gevoel grip te verliezen op de omgeving om ons heen, om verwikkeld te raken in een stormachtige wind en daarmee achteloos slachtoffers te worden van ons lot, is pijnlijk en beangstigend. Het maakt niet uit wat iemand deed in het verleden. Het maakt niet uit of iemand vrijwillig is weggevlucht uit het thuisland of niet. Er is geen ziel in dit kamp dat had kunnen voorspellen welke Odyssee ze door zouden maken. Om met een quote van iemand anders te spreken: Als je nadenkt, als je conventioneel een oordeel velt, dan zal je hen veroordelen tot vijfduizend jaar cel plus bijkomende kosten. Maar als je het begrijpt, als je je blik een moment op hen laat rusten, al zijn het geen lelietjes het zijn nochtans slachtoffers van deze wereld.

Het lijkt een simpele boodschap om te versturen, in het bijzonder naar hen die verkracht zijn en verminkt, mishandeld en tot slaaf gemaakt. Schokkend; zij die het meeste leden zijn tevens degenen die zichzelf het meeste kwalijk nemen. Ze voelen zich beschaamd dat ze niet sterk genoeg waren zichzelf te verdedigen. Ze voelen zich schuldig dat ze niet goed genoeg waren om zich te houden aan wat ze hun families hadden beloofd. Ze voelen zich dwaas omdat ze geen vraagtekens hebben gezet bij de slechte persoon die hen bedonderde. Vandaag zat er een man ineengekrompen op de grond; hij bedekte zijn hoofd om zich af te sluiten van de realiteit die hij onder ogen moest zien: flashbacks die hem nooit met rust lieten. Hij voelde schaamte over iets waarvan hij ons niets vertellen kon. Verdwaald in de duisternis in zijn hoofd. Zijn stille schreeuw resoneerde in de cabine… oorverdovend.

Tekst: Emanuele Politi