Verhaal van Abu Bakar (14 jaar)

Ik ben Abu Bakar en ben 14 jaar oud. Ik ben een maand geleden uit Mali weggegaan. Mijn vader wilde dat ik op het land ging werken en mijn moeder wilde dat ik een opleiding ging volgen, maar later besloot ze dat ik deze reis moest gaan maken. Ik weet niet hoe mijn moeder de reis heeft geregeld of hoe ze heeft betaald. Ik ben blij dat ik hier ben. Ik reis samen met mijn oudere broer, ik weet niet waar hij op de boot is, maar hij is hier ook. We hebben een week in Libië doorgebracht, waar we in een propvolle flat zaten met honderden mensen. We zijn middenin de nacht uit Libië vertrokken, de mannen vertelden ons dat we in een paar uur in Italië zouden aankomen. Toen we in de boot zaten, dacht ik alleen maar aan Italië bereiken. Maar toen het water de boot in gutste, was ik heel bang. Ik kan niet zwemmen. Ik heb nog nooit eerder de zee gezien. Ik bleef maar aan mijn moeder denken. Het is moeilijk voor me om te blijven staan, een paar vrouwen hielpen me af en toe… Maar ik bleef maar heen en weer geduwd worden en mensen trapten op me, mijn handen en voeten deden heel veel pijn. Anderen vochten en schreeuwden. De bodem van de boot liet los, iedereen was in paniek. Het was zo donker. Toen zagen we een licht. Ik was zo blij om gered te worden. Ik wil in Italië blijven en mijn school voortzetten. Ooit wil ik ingenieur worden.

Text & photo: Kenny Karpov (Documentary Photographer for Stichting Bootvluchteling)