Ze zien er uit als toeristen

Vroeg begonnen vandaag. We hoorden dat er een nieuwe groep vluchtelingen was aangekomen en zijn aanwezig om een eerste medische screening te kunnen doen. Op het eerste gezicht lijkt het een groep passagiers die wachten voor een vertraagde ferry of boot. Als je verder naar ze toe loopt, over de betonnen wachtplek waar ze zitten, raakt je het geduld en de stilte van de groep. Ze zien er uit als een paar toeristen die een extreem moeilijke reis achter de rug hebben, vol problemen en vertragingen. Moe, verfomfaaid, bleek en versuft. Toch zijn er twee dingen die hen van toeristen onderscheiden: de kleine canvas tas die ze vasthouden, waarin een basis hygiëneset zit die ze hebben gekregen en het grote zwarte nummer op de rug van hun hand, in onuitwisbare inkt.

We bewegen ons door de groep heen en vragen of er misschien acute medische problemen zijn die nu moeten worden aangepakt, voordat de langdurige bureaucratische procedure van start gaat. Een groep jonge meisjes glimlachen en schudden hun hoofden. We ontmoeten twee oudere dames, wier ruggen pijnlijk en stijf zijn na een koude nachtelijke boottocht. Een dame heeft een pijnlijk nekprobleem met gevoelloosheid in haar arm, veroorzaakt door een tocht van tien dagen waarbij ze een zware tas op haar rug droeg. De andere dame is moe, maar gedraagt zich nog steeds waardig en uiterst beleefd. Ze lijkt zich te schamen dat ze haar noodzakelijke schildkliermedicatie heeft verloren. Je krijgt de indruk dat dit een dame is die nog niet eerder afhankelijk heeft moeten zijn van de welwillendheid van vreemden.

Een andere vrouw is duidelijk van slag. Ze heeft een ernstig chronisch rugprobleem waarvoor ze een spoedoperatie nodig heeft, om haar van de pijn te verlossen. We horen dat haar dochter een verpleegkundige is in Zweden, die hoopt de noodzakelijke operatie te regelen. Deze dame reist alleen en is verward en gedesoriënteerd door alles om haar heen. De enige accommodatie waarin het kamp op deze korte termijn kan voorzien, is een tent. Deze dame heeft ernstige mobiliteitsproblemen en slapen op een matje zal voor haar onverdraaglijk zijn. Ze wacht elke dag geduldig in de rolstoel die we haar hebben verstrekt, terwijl geschiktere accommodatie wordt gezocht.

Zomaar een dag op Samos en morgen arriveert er weer een nieuwe groep mensen…

Tekst: Kathryn Flemming (vrijwilliger Stichting Bootvluchteling)
Foto: Marjan van der Meer (archief Stichting Bootvluchteling)