Je zult nooit meer dezelfde zijn

Een dag, een week, een maand…

Je zult nooit meer dezelfde zijn, nadat je een dag doorbrengt in ons overvolle kamp en de ronduit onmenselijke situatie die je overal ziet. Tenten die maar een paar centimeters van elkaar afstaan, geen privacy. Kinderen die over hekken klimmen, wanhopig zoeken naar iets om mee te spelen, hier en daar een rat. Gespannen nieuwkomers vers van de boot, verdrietige gezichten, bezorgde blikken. Ik voelde verdriet en vroeg me af: waarom deze mensen en ik niet? De oneerlijkheid in de wereld.

Je zult nooit meer dezelfde zijn, nadat je een week doorbrengt in ons overvolle kamp. De prachtigste glimlach ziet van vluchtelingen in onze Engelse les, praat met vluchtelingen die dokter zijn, elektriciën, vrouwen met universitaire diploma’s. Kinderen die naar je toe komen rennen als je aan het werk gaat, met een glimlach en smeekbeden om aandacht. Verhalen hoort over hoe mensen Syrië of vele andere landen zijn ontvlucht.

Je zult nooit meer dezelfde zijn, nadat je maand na maand hebt gewoond in dit meer en meer overbevolkte kamp. In kouder weer, met mensen die slapen in jassen en met mutsen op. Sommigen zo depressief dat ze hun eigen gedeelte niet verlaten, anderen die hopen dat de dag zal komen waarop ze in een ander land worden geaccepteerd. In het tempo waarin ze nu het kamp verlaten, zal het acht jaar duren voordat iedereen ergens is geplaatst.

Nee, je zult nooit meer dezelfde zijn…

Tekst/text: Candace Ryan (vrijwilliger Stichting Bootvluchteling)
Foto/photo: Marjan van der Meer (stock/archieffoto* Stichting Bootvluchteling)